Hallo Witte Herder vrienden,

Graag wil ik mijn Witte Herder aan jullie voorstellen, ze heet Iris en is een geleidehond.

Iris is gefokt en opgeleid door geleidehondenschool van Herman Jansen in Almere. Eerst heeft ze een jaar in een gastgezin gewoond, totdat ze oud genoeg was om te worden opgeleid. Tijdens dat eerste jaar wordt het gezin intensief door de school begeleid. De hond leert het basisappel dat elke hond moet kennen, maar ook leert hij bij het lopen aan de lijn al spelenderwijs te stoppen voor stoepen. Daarnaast moet men de hond overal mee naartoe nemen: winkels, de markt, de kinderboerderij, de trein de bus, de auto. Overal moet de hond aan wennen, zodat hij later tijdens het werk nergens gek van opkijkt of in paniek raakt. Met Iris hadden ze heel wat te stellen: ze gaf over bij iedere verandering van voer, ze had vachtproblemen, ze had een periode dat ze overal bang voor was en trok aan de lijn. Herman en het gastgezin moeten vast wel eens gedacht hebben: dit wordt niks.

Regelmatig komen de gastgezinnen die een pup van Herman hebben bij elkaar om te trainen. Ze krijgen dan weer nieuwe opdrachten mee naar huis om aan te werken.

Rond 16 maanden vond Herman Iris oud genoeg om aan de echte training tot geleidehond te laten beginnen. Ze heeft zich daar met vlag en wimpel doorheen geslagen en na vijf maanden kwam ze bij mij. Ik wist al dat Iris mijn hond zou worden en had al eens met haar gelopen toen ze bijna klaar was, om te zien of het goed klikte tussen ons. Ik weet nog dat Herman zei: 'nou, je kan haar eigenlijk nu al wel meenemen'. En dat was waar. Vanaf het eerste moment dat Iris en ik samen liepen zat het gebeiteld tussen ons. Ondanks de problemen die ze had toen ze pup was, is ze uitgegroeid tot een zeer evenwichtige rustige witte herder. Ze heeft een prachtige waardige uitstraling, zoals een witte herder die moet hebben. Voor de rest voldoet ze niet helemaal aan de raskenmerken: ze is te groot, 65 cm schofthoogte, en haar neus is te licht, maar dat vind ik niet belangrijk. Als geleidehond is zij fantastisch en ik baar altijd veel opzien met die grote witte herder. Maar zelfs als ze losloopt, kan zij het niet laten op me te passen. Laatst waren wij aan het wandelen en Iris liep los, lekker te rennen en te rotzooien. Dwars over het pad lag een buis. Ik wist dat, want ik was er vaker langs gekomen in gezelschap van een ziende, maar nu was ik alleen. Ik had helemaal niet meer aan die buis gedacht, maar Iris wel. Uit zichzelf kwam ze naast me lopen en als ze dat doet, weet ik dat er wat is. Ik nam niet de moeite haar het tuig om te doen, maar pakte haar bij de halsband. Ze leidde me om de buis heen en rende daarna weer vrolijk weg. Wat een heerlijke hond!

Het werken met een geleidehond is gebaseerd op samenwerking, wederzijds vertrouwen en natuurlijk gehoorzaamheid. Ik vertel Iris waar ze naartoe moet door middel van commando's als links, rechts, zoek de trap, zoek de zebra, zoek de deur, zoek het loket enzovoort. Dat betekent dat ik moet weten waar ik ongeveer moet afslaan, waar ongeveer de zebra, de trap of de deur is. Weet ik dat niet, dan zal ze wel voor me gaan zoeken maar moet ik de opdracht steeds blijven herhalen. De weg vragen is natuurlijk een andere mogelijkheid.

Iris leidt mij uit zichzelf om alle mogelijke obstakels heen, zoals fietsen, bloembakken, palen, reclameborden, plassen hondenpoep, noem maar op. Ook hoogte-obstakels als zonweringen, hoewel dat voor geleidehonden een van de moeilijkste dingen is. Iets anders dat heel moeilijk voor ze is, is het weigeren van een commando. Toch moet dat soms. Geleidehonden wordt geleerd de trap te nemen, niet de roltrap. Als ik voor een roltrap sta en zeg tegen Iris 'vooraan', het commando om te gaan lopen, zal ze dat niet doen. Ze zal naar links of rechts uitwijken en een andere trap gaan zoeken, maar niet de roltrap opgaan. Herman heeft me vanaf het begin op het hart gedrukt mijn witte herder in dat opzicht niet te veel onder druk te zetten. Ze zal één keer weigeren, maar is ook weer zo gehoorzaam dat ze een tweede commando wel opvolgt. Dat kan tot gevaarlijke situaties leiden. Als de hond dus stopt of uitwijkt waar ik het niet verwacht, moet ik erop vertrouwen dat ze daar een goede reden voor heeft en gewoon met haar meegaan. Negen van de tien keer heeft Iris ook gelijk, maar de komische voorvallen zijn natuurlijk altijd die keren dat je opeens bij een vuilnisbak uitkomt, omdat het daar toch wel heel lekker ruikt. Dat is mij in het begin een paar keer overkomen met Iris, bijvoorbeeld ook dat ze naar een andere hond toeliep. In het begin proberen ze je uit, kijken waar de grenzen liggen. Tijdens de twee weken instructie die ik kreeg leerde ik dan ook onder andere hoe belangrijk het is duidelijk en consequent te zijn: ik ben de baas en ik bepaal waar we heen gaan en wanneer. Iris weet nu precies waar ze aan toe is, wat niet wil zeggen dat ze nooit meer ondeugend is. Met name wanneer ze los loopt, kan ze kattenkwaad uithalen, omdat ze bijvoorbeeld merkt dat ik er niks van zeg wanneer ze in het park van de grond eet. Dat moet ik voor lief nemen, anders zou ik haar nooit los kunnen laten. Als ik haar roep, komt ze meteen, dat vind ik het belangrijkste.

Het zal jullie duidelijk zijn dat ik erg blij ben met mijn witte geleideherder. Op 20 februari ga ik mee met de wandeling, hoewel die waarschijnlijk al geweest is wanneer dit blad weer verschijnt. Het lijkt me geweldig, met al die witte herders.

Tot dan,

Groeten van Lotte en Iris.